Σίτιση και ομιλία! Σχετίζονται; Πώς;

Ας δούμε αρχικά μερικούς ορισμούς:

Σίτιση: Είναι η διαδικασία παροχής ή λήψης τροφής που είναι απαραίτητη για την επιβίωση.

Διατροφή: Είναι το σύνολο των τροφίμων (και ροφημάτων) που επιλέγει να καταναλώσει κάποιος για τη διατήρησή του στη ζωή.

Ομιλία: Είναι η ικανότητα συνδυασμού των ήχων για την άρθρωση των λέξεων, την ομαλή ροή καθώς κι την ποιότητα της φωνής.

Αν και φαινομενικά μοιάζουν ασύνδετα στην πραγματικότητα η σίτιση και η διατροφή ενός παιδιού παίζουν ουσιαστικό ρόλο στην ομιλία και την επικοινωνία του. Γιατί;

Πηγαίνοντας πίσω στην βρεφική περίοδο, η πρώτη και βασική ανάγκη του παιδιού είναι να διατηρηθεί στη ζωή. Δηλώνει την  πείνα του μέσω του κλάματος( τρόπος να επικοινωνήσει). Ξεκινάμε λοιπόν από τον θηλασμό ή μπιμπερό. Ο θηλασμός είναι πολύ σημαντικός  για τη σίτιση του παιδιού. Απαραίτητη προϋπόθεση να γίνεται με σωστό τρόπο. Η απομύζηση του γάλακτος αναμένεται να είναι εύκολη και όχι επίπονη ή κουραστική για το βρέφος και την μητέρα.

Επόμενο στάδιο είναι η μετάβαση σε παχύρευστες και σιγά σιγά στερεές τροφές. Απαραίτητο το παιδί να περάσει σε αυτό το στάδιο. Με αυτόν τον τρόπο ενδυναμώνεται ο στοματοκινητικός μηχανισμός (γλώσσα, γνάθος, χείλη) και η τοποθέτηση των ήχων έρχεται αβίαστα.

Έχοντας περάσει από αυτά τα στάδια το παιδί αρχίζει να επικοινωνεί πια με λέξεις γύρω στους 18 μήνες (1,5 έτη) κάνοντας διάφορες φωνοποιήσεις και αρχίζει να ζητάει το φαγητό του λεκτικά. Πώς; Σε όλη την βρεφική περίοδο χτίζεται το αντιληπτικό του λεξιλόγιο. Βλέπει, ακούει επανειλημμένα λέξεις και έννοιες καθημερινές, χρήσιμες για τις πρώτες ανάγκες του όπως γάλα, νερό αυγό, θέλω , πίνω, τρώω. Αυτές είναι οι έννοιες που μπορεί να μας επικοινωνήσει και αυτό γιατί σε αυτήν τη περίοδο αυτά είναι τα ουσιαστικά!

Προχωρώντας, έχουμε την διατροφή, δηλαδή την επιλογή της τροφής.

Πώς επιλέγω τροφή;

Χρειάζεται να χτίσουμε ρουτίνα φαγητού και ένα πρόγραμμα και να προσφέρουμε συχνά και σταθερά γεύσεις που θέλουμε διατηρήσουμε στη διατροφή μας. Έχει μεγάλη σημασία να ακολουθούμε μια διατροφή με ποικιλία χωρίς να μένουμε σε συγκεκριμένα μοτίβα και γεύσεις. Με αυτό τον τρόπο ενδυναμώνουμε το ανοσοποιητικό σύστημα και ενεργοποιούμε τους γευστικούς μας κάλυκες (γεύσεις και εντάσεις). Ακόμη μαθαίνουμε να διαχειριζόμαστε διαφορετικές υφές και ενδυναμώνουμε ακόμη περισσότερο τον στοματοκινητικό μηχανισμό.

Τέλος, το φαγητό εκτός από την επιβίωσή μας είναι και συνθήκη, κουλτούρα και επικοινωνία. Ειδικά στην χώρα μας, είναι μια κατάσταση που μας φέρνει κοντά. Καταλαβαίνουμε πως πρόκειται για αλληλεπίδραση και σύνδεση κάτι που με τον σύγχρονο τρόπο ζωής τείνει να χάνεται. Έχει μεγάλη σημασία να αφιερώνεται ουσιαστικός χρόνος γύρω από τη ώρα του φαγητού ανάλογα με την ηλικία του παιδιού και τις ανάγκες του.